Zaterdag 15-2-2025 werd het jaarlijkse ranglijsttoernooi voor C-licenties weer gespeeld in Soest, een dag later was het de beurt aan de B-licenties maar daar was ik niet bij dus hier volgt een verslag van de zaterdag waar ik wel de hele dag (7:30 van huis, 21:00 weer thuis) bij was.

Een uur van tevoren aanwezig zijn betekent om 7:00 uur je nest uit om daar rond de klok van 9 te arriveren. Zo geschiedde.

Mascha (moeder Sem) en Mischa (vader Samuel) waren dit keer de chauffeurs, kan het dan nog fout gaan? Eigenlijk niet, he. En dat ging het ook niet, sterker nog, het ging vandaag geweldig!

Deelnemers vanuit TTVV:

- Luc en Lars onder 17

- Sem en Thomas onder 15

- Samuel onder 11

Coaches:

- Gilbert (onder 55) voor Sem en Thomas

- Mischa (onder 50) voor zoonlief Samuel

- Theo (onder 60) voor Luc en Lars

Ik zal direct ter zake komen zonder al teveel inleidende beschietingen maar laat me dit gezegd hebben: ik kan me goed voorstellen dat Nicole (moeder Lars) haar toevlucht hoog op de tribune zocht en niet in de zaal. Voor de prikkelgevoeligen onder ons is het namelijk een ware marteling om temidden van pm honderd inspelende en even zoveel begeleiders te moeten vertoeven. Denk daar een symphony van  te harde maar vooral slechte achtergrondmuziek, 40 op en neergaande tafeltennisballetjes, om 9:15 al overvraagde toiletten en slechte en te dure koffie bij, en je hebt wat mij betreft  een recept waar slechts een dwangbuis en zware tranquilizers afdoende tegen helpen.

Het werpt me terug naar mijn eigen jonge jaren als tafeltennisser (sorry lezers, toch nog een laatste inleidende beschieting). Mijn oma van vaders kant had me nog nooit zien spelen en wilde wel eens een keer mee. In Culemborg, onder soortgelijke omstandigheden, was het weer eens te doen. Een NK of achtkamp, dat weet ik niet meer. Maar goed, na een half uurtje inspelen zoek ik mijn ouders op in de kantine voor de laatste, mentale  harten onder de riem. Ik mis oma en vraag aan mijn moeder waar ze is. ‘Die zit in de auto.’ Ik loop naar buiten richting auto om poolshoogte te nemen en zie oma met de stoel achterover en gesloten ogen zitten. Ik vraag haar of ze zichzelf niet lekker voelt. Ze kijkt me meewarig en zegt met haar kenmerkende Groningse tongval: ‘ik word helemaal gek van dat gepikkepok. Oma heeft de rest van de dag in de auto gezeten.

Ter zake nu, Boon!

Samuel wordt met twee vingers in zijn neus eerste in zijn poule en staat in de halve finale. Hier wacht Daley Kock (lullige naam als je het mij vraagt). Moeizaam en met zo soms weer karakteristieke Samuel momenten (dreigende negativiteit die resulteert in het dan maar onnodig wegslaan en weggeven van punten) weet hij deze in 5-en te winnen. Grootste verdienste: Samuel weet zich al veel beter te beheersen als het even niet loop zoals hij wil.

Vervolgens moet Samuel een halve dag wachten omdat alle finales kennelijk tegelijk moeten worden gespeeld. In de finale wacht Nathan van Velsen van Sceydam. Ik zag dat joch al spelen in zijn poule en was behoorlijk onder de indruk. Omdat ik een andere finale moest coachen zag ik slechts van ver en met een half oog  Samuels verrichtingen. Maar wat ik zag was voor mij als trainer hartverwarmend en oogstrelend. Lange en goede rally’s en een Samuel die regelmatig in 5de positie niet 1 maar meerdere ballen terug smasht. Samuel verliest in 5-en maar speelt volgens iedereen die er getuige van was zijn beste wedstrijd ooit. Samuel zelf is een dik half uur ontroostbaar en vindt het (uiteraard) zijn slechtste wedstrijd ooit. Pas als zijn vader mij weer keurig voor de deur afzet, kan hij schoorvoetend toegeven dat hij toch best wel goed gespeeld heeft.

Bravo Samuel!

Sem en Thomas:

De twee teamgenoten, bloedbroeders en zielsverwanten, komen uit uit in dezelfde en tegelijkertijd grootste categorie (onder 15, 56 deelnemers). Gelukkig wel in verschillende poules zodat een onderling bloedvergieten dit keer vermeden kon worden. Wat kan ik zeggen? Héél veel maar wat resteert en boven komt drijven na een dag lang zwoegen is een glimlach. Beide jongens laten gestage progressie, en gedurfd, prima spel zien. Het zichtbare plezier, de vechtlust en de vooruitgang zijn de kers op de taart.

Sem moet het onderspit delven tegen de twee hoger geplaatste jongens en wordt derde in zijn poule. Sem heeft er vrede mee en is zelf tevreden over hoe hij vandaag gespeeld heeft. Wij zijn het met Sem eens.

Voor Thomas was ik iets strenger. Thomas wint zijn eerste drie partijen met prima, agressief spel. Hij legt de tegenstander zijn wil op.

In de 4de partij tegen Boris Jeuken verspeelt hij 2 matchpoints en dus directe plaatsing voor de 16de finales. Niet getreurd, Thomas speelde echt goed maar helaas liet zijn anders zo formidabele forehand hem in de steek op beslissende momenten. Nog altijd heeft hij plaatsing voor de volgende ronde geheel in eigen hand. Zijn laatste poulewedstrijd tegen Suvansh Argawal moet dan gewonnen worden. Hij heeft deze jongen compleet in zijn zak. Thomas wint de eerste game afgetekend en staat in de tweede een straatlengte voor. Maar Thomas zou Thomas niet zijn als hij briljant spel niet zou afwisselen met, zeg maar, mindere momenten. Onbegrijpelijke keuzes worden afgewisseld met eenvoudige missers en fout services. Voor Thomas het goed en wel in de gaten heeft kijkt hij tegen een 2-1 achterstand in games aan. Tijd voor een emphatische  ‘donderspeech’ van ondergetekende. Thomas keert in de vierde game terug naar de basistactiek die hem de eenvoudige winst in de eerste game opleverde en wint de 4de met 11-2. In de 5de game gaat het gelijk op, door de spanning is Thomas (begrijpelijk) niet helemaal in staat meer om het tactische plan consequent uit te voeren. Het wordt 9-9 en Thomas mist twee forehand openingen die hij de hele dag al blind, links en rechts om de oren van zijn tegenstander slaat.

Thomas staat open voor mijn kritiek nadat ik hem eerst de veren heb gegeven die hij verdiende. Thomas baalt maar Thomas is ook trots op zichzelf en zijn vertoonde spel. Als Thomas dat is dan ben ik dat ook!

Luc en Lars:

Voor Luc is het een belangrijke dag. Hij heeft zijn moeder voor het eerst in lange tijd toestemming gegeven om te komen kijken. Moeders zou rond half twee arriveren.

Voor Luc is het ook een loodzware dag, hij heeft de laagte rating in zijn poule van 6 en kan zijn borst natmaken. Maar hoe hij zijn borst ook natmaakt, Luc kan geen potten breken vandaag. Slechts een enkele gamewinst tegen deze en gene is waar hij het mee moet doen. Het siert Luc dat hij nooit opgeeft en positief blijft.

Sneu detail: zijn moeder arriveerde om half 2, Luc moest nog 1 wedstrijd spelen en was klaar om zijn beste beentje voor te zetten en zijn moeder trots te maken. Blijkt dat de tegenstander met een blessure heeft opgegeven en Luc een walk-over heeft. Heeft zijn moeder hem nog niet zien spelen.

Lars:

Lars heeft goede herinneringen aan dit toernooi. Vorig jaar won hij in de onder 15 categorie en behaalde daarmee (zei het slechts voor korte tijd omdat hij een half jaar later bij onder 17 weer met een C-licentie moet beginnen) zij B-licentie. Dit jaar, in de onder 17 categorie, staat hij tweede geplaatst. Vorige week heeft Lars, op basis van behaalde rating punten in de competitie, zijn B-licentie al veilig gesteld maar omdat dit gebeurde na het inschrijven voor dit toernooi, moest hij alsnog bij de C-licenties meedoen.

In de poule ondervind hij weinig problemen anders dan het soms tegen zichzelf spelen. Zijn basis is simpelweg te solide om echt in gevaar te komen, hij wordt ongeslagen 1ste in zijn poule. Na een bye speelt Lars in de kwartfinale zijn, tot dan toe lastigste maar ook beste partij, tegen de voor Hutaf uitkomende Ruben Houwer. Net als Lars een linkspoot met veel gevoel in zijn klauw. Wederom heeft Lars twee tegenstanders, Ruben en zichzelf. Na twee prima games lijkt hij af te stevenen op een reguliere 3-0 overwinning maar game 4 en 5 gaan met twee punten verschil verloren. Lars laat op dit cruciale moment prijzenswaardige mentale groei zien. Hij raapt zich bij elkaar en wint de 5de afgetekend en met goed spel.

In de halve finale tegen Karan Nair komt Lars nooit in de problemen, zijn vorm groeit zoals dat idealiter hoort op een toernooi en met 3-0 winst staat Lars in de finale.

Hij treft hier de als nummer 1 geplaatste Cas van Muilekom (ook Hutaf). Een beer van een vent die gedurende de dag nogal van zich laat horen. Als je het mij vraagt niet persé in positieve zin. Cas heeft namelijk de neiging om behaalde punten te bejubelen met een oerschreeuw die het water in het aanpandige zwembad doet golven. Je zou maar in een rally verzanden en naast jou schreeuwt iemand, juist op het moment dat jij je slag wil slaan, alsof hij zojuist Olympisch goud heeft gewonnen. Maar goed, verder wel een goed jong en een prima speler bovendien.

Lars heeft weinig te vertellen de eerste twee games, hij speelt niet slecht maar Cas speelt eenvoudigweg beter maar vooral slimmer.

De derde is, door verandering van tactiek, een eenvoudige prooi voor Lars. Maar Cas weet dit in de 4de weer prima om te zetten en neemt, naar het lijkt, een beslissende voorsprong van 6-2. Papa Rob fluistert mij de vraag in of het geen tijd is voor een time-out. Verhip ja, Rob, daar heb je een punt, denk ik mezelf voor mijn hoofd slaande dat ik zo lig te slapen. Bij 7-2 wordt de time-out genomen en dat was maar goed ook. De onrust en aanwezige frustratie van het moment wordt op dat moment enigszins beteugeld en omgezet naar hernieuwd geloof en vechtlust. Lars knokt zich terug in de wedstrijd en wint de game met 11-9.

De vijfde is een ware thriller en ééntje die een finale zoals deze verdient. Op en neer golvend verloopt de game met momentums die elkaar afwisselen en de beide jonge mannen geven elkaar geen duimbreed toe. Het is genieten met een hoge hartslag geblazen en naast mij schuifelen papa en mama steeds onrustiger op hun zitplaats.

Lars weet het pleit met 14-12 in zijn voordeel te beslechten en is daarmee winnaar van het toernooi. Als bonus weet hij zich als enige speler van de dag verzekerd van een plaats bij het toernooi van morgen (B-licenties).

Well done Lars.

Geheel naar de klote wordt na afloop traditiegetrouw de Mac bij Nieuwegein aangedaan door de bups.

Om 21:00 uur plof ik uitgeput op de bank neer. Morgen sla ik het B toernooi even over, morgen slaap ik uit en ga ik met mijn dames naar ‘The Brutalist’, een film waar ik me al maanden op verheug.

Theo.