Bergeijk... alweer 30 jaar geleden ben ik daar vertrokken, toen was ik 10 jaar oud en mijn moeder besloot naar Veldhoven te verhuizen. Ik moest mee, want ja wat had ik te vertellen als 10 jarig kereltje.

Nu, 30 jaar later reed ik weer dat dorp in wat ik totaal niet meer herkende. Kan komen omdat het al pikdonker was bij aankomst, maar dat zou mijn verhaal minder dramatisch maken.

Ondanks een 10-0 winst tijdens de thuiswedstrijd, wisten we dat het er in het pastoraat anders aan toe zou gaan. Een uit wedstrijd in een snellere zaal dan thuis is altijd lastig. Ik heb overigens mijn vrouw proberen uit te leggen dat er een verschil in zalen is. Dat voornamelijk de vloer effect heeft op de snelheid waarmee de bal stuit. Ze heeft me hierom hartelijk uitgelachen. Waarop ik zei: ‘Nee echt , iedere zaal is anders’! Waarop zelfs de lachtranen in haar ogen sprongen en ik heb mijn uitleg toen maar gestaakt.

Nick Mooij, Robert Winters en Frits Veerman, dezelfde opstelling als tijdens de thuiswedstrijd. En ik had nog wel gehoopt dat Frits niet mee zou spelen. Hij heeft een type spel wat mij namelijk niet bepaald ligt en dat moest ik in een snellere zaal maar weer zien te pareren (ik hoor mijn vrouw alweer lachen). Wij hebben uiteindelijk niet ons beste spel kunnen spelen, maar zijn blij met een degelijke 3-7 uit overwinning. We houden hiermee zelfs 10 punten voorsprong op onze nummer 2.

We hebben voornamelijk een hele gezellige avond gehad. De teamleden van Bergeijk zijn echt stuk voor stuk sympathieke mensen. Zelf Sjors Proost was nog even iets komen drinken deze avond, het vierde lid van dit team. Na wat slap ouwehoeren over snelle auto’s, koken, kinderen en natuurlijk tafeltennis, kwam het gesprek nogal snel op de legendarische shoarmatent van Bergeijk. Box was er op de heenweg al over begonnen en was hoogstpersoonlijk ook schuldig aan het feit dat Robert Winters al snel met pen en papier klaar zat om de bestelling op te nemen. Op advies van Joost ben ik gegaan voor een broodje Döner kebab met groenten en knoflooksaus. Een half uurtje later kwam de shoarmabezorger aangelopen. Je zag dat hij de weg allang kende van de hal naar de zaal en dan de trap op naar de kantine. Voor mij een teken dat deze legendarische jongeman daar veel vaker over de vloer kwam. Ik kreeg mijn broodje aangereikt door Robert. Het formaat van het pakketje liet eigenlijk al zien dat het geen zuinige shoarmatent is, maar het gewicht van het pakketje maakt dat ik dit verhaal nu nog steeds met links moet typen! Toen kwam de eerste hap... een sensatie ging er door mij heen, wat zich moeilijk onder woorden laat brengen. Voor jullie ga ik dit nu toch proberen. Het was alsof 3 kg Döner rechtstreeks mijn ziel in werd gesmeten en ik op een geurwolk van knoflook naar de hemel werd gedragen. Ik heb deze 10 minuten dat het duurde, om dit kwart turks brood weg te werken, serieus overwogen om terug te verhuizen naar mijn geboortedorp. Ik zag mijzelf al funda checken of er in de straat van deze shoarmatent nog een huis te koop zou staan. Kortom, echt lekker!

Bedankt heren van Bergeijk 3 voor een gezellige en lekkere avond! Ik hoop van harte dat we volgend jaar weer tegen jullie mogen spelen!

D.

  Deel dit artikel